مالارياي ناشی از انتقال خون
در سال 1884 انتقال مالاريا از طريق انتقال خون توسط Gerhardet ثابت گرديد. در سال 1911 اولين مورد مالارياي ناشي از انتقال خون در آمريكا بوسيله وولسي ( Woolsey ) مشاهده شد و از آن سال تا سال 1972 جمعاَ 2106 مورد گزارش داد.
در سال 1921 درمان سفليس عصبي با تلقيح خون حاوي انگل مالاريا توسط Wagner Jauregg انجام شد كه بعد از پي بردن به معايب آن از روش آنوفل آلوده به اسپروزوئيت در مالارياتراپي استفاده شد. انتقال مالاريا از طريق سرنگ آلوده در بين معتادين به هروئين كه از سرنگ مشترك استفاده كرده بودند و 10 تن از آنها به مالارياي فالسيپارم مبتلا شده بودند در سال 1929 توسط Biggman در مصر گزارش گرديد. آلودگي شغلي در يك پزشك در هنگام كالبدشكافي در سال 1924 توسط Holm گزارش شده است و موارد مشابهي در كشورهاي نيوزيلند و انگلستان و آمريكا ديده شده است. راه انتقال تماس زخم يا خراش موجود در پوست دست با خون آلوده بيماران و نوع انگل پلاسموديوم فالسيپارم و ويواكس بوده است.
هموتراپي كه بيشتر در گذشته بمنظور پيشگيري از ابتلاء به سرخك در كودكان انجام ميشد گاهي سبب انتقال مالاريا به كودكان مي شده است. چنانچه از 47 مورد مالارياي تلقيحي كه بين سالهاي 1958 تا 1964 در آذربايجان شوروي گزارش شده، 22 مورد از طريق هموتراپي بوده است.
مسلماَ تعداد واقعي مواردي كه در رابطه با انتقال بجز از طريق نيش پشه گزارش مي شود بيشتر از آمار موجود مي باشد ، چون در مناطقي كه انتقال طبيعي مالاريا بوسيله پشه آنوفل انجام مي گيرد اهميت انتقال مالاريا از ساير راهها تحت الشعاع موارد انتقال عادي ( انتقال از طريق گزش پشة آلوده ) قرار ميگيرد، ولي در مناطقي كه انتقال طبيعي مالاريا بوسيله پشه آنوفل قطع شده است ولي حاملان انگل وجود دارند در صورتيكه عامل مالاريا پلاسموديوم فالسيپارم باشد و بموقع تشخيص داده و درمان نگردند، مي تواند به مرگ بيمار منجر شود.