انتشار مالاريا و مناطق مختلف جغرافيايي
شايد مالاريا مهمترين عفونت انگلي در انسان باشد كه انتشار جهاني آن بيشتر در نواحي گرمسيري و نيمه گرمسيري و اغلب نواحي حاره مي باشد. انتقال مالاريا در محدودة 64 درجه عرض شمالي تا 32 درجه عرض جنوبي صورت مي گيرد كه برابر با مدار ايزوترم( Isotherm ) تابستاني 4/15 و 21 درجه سانتيگراد مي باشد و حداقل درجه حرارت لازم جهت سپري شدن دورة اسپوروگوني انگل هاي مالاريا را فراهم مي سازد . در محدودة فوق به خاطر تنوع جغرافيايي ، قدرت انتقال ناقلين مالاريا ، ارتفاع از سطح دريا و ميزان نزولات جوي ، ميزان آلودگي مالاريا متفاوت مي باشد.
نوع مالاريا در مناطق معتدل معمولاً مالارياي ويواكس و فصل انتقال آن تابستان است. بنابراين مالارياي ويواكس وسيع ترين انتشار جغرافيايي را دارد. اين مالاريا گونة غالب جنوب آسيا و آمريكاي مركزي است. در مناطق نيمه گرم علاوه بر مالارياي ويواكس مالارياي فالسيپارم نيز ديده ميشود و فصل انتقال و شدت بيماري اواسط بهار تا اواسط پائيز است. در مناطق گرم بيشتر مالارياي فالسيپارم ديده مي شود و معمولا شدت انتقال بيماري در اواسط تابستان به علت گرماي شديد هوا و كاهش فعاليت آنوفل ها كاهش پيدا مي كند. اين مالاريا گونة غالب آفريقا و بسياري از مناطق جنوب شرقي آسيا است. در اين مناطق و فقط در قسمت گرمسيري آفريقا مالارياي اووال هم مشاهده مي گردد كه تا حدي جانشين مالارياي ويواكس در اين مناطق شده است ولي حتي در اين مناطق هم گونه اي غير متداول است.
در مناطق استوايي به علت وجود رطوبت و حرارت مناسب ، در تمام طول سال انتقال بيماري با مالارياي ويواكس و فالسيپارم صورت مي گيرد. گرچه انتقال پلاسموديوم مالاريه مي تواند در تمام نقاطي كه مستعد انتقال مالاريا هستند صورت گيرد ولي تعداد آن در مناطق نيمه گرم و استوايي بيشتر است با وجود اين به علل مختلف نظير طولاني بودن دوره جنسي انگل شيوع اين نوع مالاريا انتشار نامنظم داشته و در اكثر نقاط دنيا از ميزان مالارياي فالسيپارم و ويواكس كمتر است .