پشه هاي آنوفل و انتقال مالاريا

 عوامل دخيل در انتقال مالاريا توسط پشه هاي آنوفل:

خصوصيات مهم براي برقراري شرايط اپيدمي :

فقط پشه هاي آنوفل ماده بدليل  تغذيه از خون در انتقال مالاريا نقش دارند. پشه هاي آنوفلي كه بطور مؤثر در انتقال مالاريا شركت دارند معمولاً داراي خصوصيات زير مي باشند:

1-     در جمعيت انبوه ظاهر مي شوند High Density ) (

2-     انسان دوست بوده و ترجيحاَ از انسان خونخواري مي نمايند (   Feeding Habits )

3-     اندوفيل و اندوفاژ باشند ( در داخل اماكن خونخواري و استراحت مي نمايند )

4-  پشه ها به انگل حساس باشند. بدليل اينكه مالاريا توسط گونه هاي خاصي از پشه هاي آنوفل منتقل مي شود حتي سوش گونة آنوفل نيز مي تواند مهم باشد

5-    پشه هاي آلوده  شانس كافي براي زنده ماندن و طي دورة اسپروگوني در بدنشان داشته باشند( High Longevity ) .

بعبارت ديگر پشه مي بايست در هنگام خونخواري از انسان به انگل مالاريا آلوده شده و سپس آنقدر زنده بماند تا پس از طي رشد انگل در بدنش بتواند آنرا به انسان ديگري منتقل كند، يعني ميزان بقاء بالايي داشته باشند. ميزان بقاء يكي از مهمترين عوامل در انتقال مالاريا محسوب مي گردد. پشة ماده در شرايط مطلوب ممكن است يك ماه يا بيشتر عمر نمايند ولي اين دوره در شرايط طبيعي بسيار كوتاهتر است. رشد و تكثير پلاسموديوم در بدن پشه ، پس از دريافت خون محتوي انگل ، حداقل 8 تا 10 روز است . لذا پشه هاي ماده حداقل بايد 4 تا 5 دورة تخم گذاري را سپري نموده تا به مرحلة آلوده كنندگي وارد شوند. بنابراين پشه هايي مالاريا را منتقل مي كنند كه در گروه سني متوسط يا مسن باشند. از آنجايي كه در بهترين شرايط دورة اسپوروگوني در حدود 1%  پشه ها طي شده و آلوده به انگل مي گردند بايد حداقل 70 %  پشه ها در يك روز زنده بمانند تا بتوانند دورة حداقل 10 -8 روزة رشد انگل در بدن خود را در دماي 30 درجة سانتيگراد سپري نمايند.